علی هاشمی
1_ در فرد: نیندیشیدن، اسارت است؛ تفکر انتقادی، رهایی از تعصب، توهم و خودفریبی.
2_ در جامعه: جامعه‌ای که پرسش را سرکوب کند، شایعه را جای حقیقت و تعصب را جای خرد می‌نشاند.
3_ در اقتصاد و علم: بدون نقد، نوآوری می‌میرد، خطا تکرار می‌شود و عقب‌ماندگی نهادینه می‌گردد.
4_ در حکمرانی: مدیری که فقط صدای تأیید می‌شنود، دیر یا زود در محاصره خطاهای خود سقوط می‌کند؛ نقد مستقل، دشمن حکومت نیست، سپر نجات آن است.
5_ در توسعه ملی: ملت‌های پیشرو اشتباه نمی‌کنند؟ چرا؛ اما اشتباهات خود را می‌پذیرند و اصلاح می‌کنند.
♻️هشدار نهایی: مدرسه‌ای که پرسیدن نمی‌آموزد، دانشگاهی که نقد را برنمی‌تابد و حکومتی که منتقد را دشمن می‌پندارد، بذر عقب‌ماندگی می‌کارد.
♻️توسعه از جایی آغاز می‌شود که پرسش جرم نباشد، حقیقت قربانی مصلحت نشود و هیچ فرد یا نهادی خود را فراتر از نقد نداند!
