خلبانها یک کدی دارن به نام ۷۶۰۰. قصه و متنها و ویدئوهای تمثیلی و احساسیش درباره ۷۶۰۰ را حتماً زیاد دیدین تو فضای مجازی!
اما ماجرا چیه؟!!!
#هواپیما یه دستگاهی داره به نام «Transponder».
یه فرستنده که به «کنترلر» کمک میکنه هواپیما را روی رادار شناسایی و دنبال کنه.
برای هر پرواز یه کد چهاررقمی یا Squawk Code اختصاص داده میشه و خلبان اونو روی ترانسپوندر تنظیم میکنه.
از این لحظه، کنترلر میتونه اون هواپیما را روی صفحهی رادار با همین کد، بشناسه و دنبال کنه.
داستان از جایی جذاب میشه که یه اتفاق غیرعادی پیش بیاد؛
خلبان میتونه فقط با تغییر دادن همین چهار رقم، یه پیام مهم رو «بدون گفتن حتی یک کلمه» به زمین منتقل کنه!
مثلا اگر برای هواپیما یه وضعیت اضطراری پیش بیاد:
۷۷۰۰
اگه ارتباط رادیویی از بین بره:
۷۶۰۰
و اگه هواپیما در معرض یه مداخله غیرقانونی قرار گرفته باشه یا هواپیماربایی اتفاق بیفته:
۷۵۰۰
و فقط با تغییر یه کد و شناسه روی رادار، کنترلر میفهمه دهها و صدها کیلومتر دورتر، برای کدوم هواپیما و در کدوم نقطهی آسمون چه اتفاقی افتاده! و چه ریسکهایی پیش روست و باید مهیای چه اقدامات و اتفاقاتی شد…
هواپیما هنوز تو آسمانه،
خلبان هنوز هیچ کلمهای نگفته،
اما Scope رادار حرفش را زده!
و کنترلر پیام را گرفته و دستورالعملهای حمایت و همراهی شروع شده!
(مگر اینکه جای اون کنترلرِ حرفهای کاربلد، کسی نشسته باشه که به تغییر سیگنالها حساس نیست یا معنی کدها را نمیدونه!!! «فاجعهس»؛ نه؟!!)
در «جوامع و سازمانها» هم، خیلی از بحرانها قبل از اینکه رخ بدن و فریاد بزنن، سیگنال میدن:
#مدیر_حرفهای هم باید «کدهای #سازمان خودش» را بشناسه:
افت ناگهانی فروش، فقط یک عدد نیست.
افزایش غیبت کارکنان، فقط یک آمار نیست.
بالا رفتن استعفاها، فقط تکرار چند خط نامه اداری نیست.
سکوت غیرعادی در جلسات، تبعیت و انضباط نیست.
بیانگیزگیها، افزایش خطاها، تأخیرها، افت مشتریان، کاهش بهرهوری یا تغییر رفتار کارکنان و مدیران میانی…
«هرکدوم اینا یه کد روی Scope رادار سازمانه…»
هنر #مدیریت،
شناخت کدهاییه که قبل از گزارش رسمی و اتفاق عینی، وضعیت سازمان رو مخابره میکنن!
و #مدیر_موفق:
قبل از اینکه سازمان فریاد بزنه، باید زبان سکوتش رو بلد باشه؛
چون «بحرانها معمولاً ناگهان اتفاق نمیافتند»؛
قبلا روی رادار کد میدن…
.
#ابراهیم_طاهرخانی_کدخدایی





