فرصتی که از دل بحران زاده شد

فرصتی که از دل بحران زاده شد؛ پنجره‌ای تاریخی برای بازآفرینی نقش ایران در نظام پولی جهان

یادداشتی از: دکتر فرهاد بیاشاد شورای مرکزی حزب نوآوران استان تهران

تحولات کم‌سابقه در اقتصاد آمریکا و چین، شکافی بی‌نظیر در نظام مالی جهانی ایجاد کرده است؛ شکافی که اگر در آن جای خود را پیدا کنیم، می‌تواند مسیر اقتصاد ایران را برای دهه‌های آینده دگرگون کند.

۱. اقتصاد آمریکا در آستانه یک تغییر اجباری

ایالات متحده امروز با بدهی ۳۸ تریلیون دلاری دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ در حالی که نرخ بیکاری در کمترین سطح و مشارکت اقتصادی در بیشترین سطح قرار دارد. به بیان ساده، دیگر ظرفیت اشتغال‌سازی داخلی برای افزایش GDP وجود ندارد.
تنها راهی که برای واشنگتن باقی مانده، کاهش ارزش دلار و ایجاد موج صادرات جدید است؛ یعنی سیاستی که می‌تواند ساختار مالی جهان را تکان دهد.

۲. چین و مسئله ۴۰۰ میلیارد دلاری

از سوی دیگر، چین با مازاد تجاری ۴۰۰ میلیارد دلاری روبه‌رو است. در شرایطی که آمریکا به سمت تضعیف نرخ دلار می‌رود، نگهداری از ذخایر دلاری برای پکن توجیه اقتصادی ندارد.
گزینه محتمل چین؟
خیز بزرگ به سمت انباشت طلا و خرید گسترده آن؛ روندی که به‌طور طبیعی قیمت جهانی طلا را به شکل کم‌سابقه‌ای افزایش خواهد داد.

۳. نقش ایران؛ چه باید کرد؟

در چنین شرایطی، ایران می‌تواند یک نقش کاملاً جدید و اثرگذار در نظام مالی بین‌المللی تعریف کند.
پیشنهاد روشن است:

ایجاد ارز دیجیتال با پشتوانه طلا (GOLD STABLECOIN)

با بهره‌گیری از ۱۷ معدن طلای فعال کشور، ایران می‌تواند ارزی دیجیتال، کاملاً باثبات و با پشتوانه واقعی طلا تولید کند؛ ارزی که:

چین به دلیل تغییر استراتژی ذخایر خود مشتری بالقوه و حتی مشتاق آن خواهد بود؛

قابلیت پیوند خوردن با ارز دیجیتال ملی جدید چین (e-CNY) را دارد؛

می‌تواند راه‌حلی پایدار برای بی‌اثر کردن تحریم‌های بانکی و پولی آمریکا ایجاد کند؛

و زمینه‌ساز تقویت ارزش پول ملی ایران شود.

۴. فرصتی که همیشه باز نخواهد ماند

تحولات فعلی — به‌ویژه رفتارهای پیش‌بینی‌ناپذیر دولت آمریکا — همان آب گل‌آلودی است که می‌توان در آن ماهی بزرگ استقلال پولی و مالی کشور را شکار کرد.
اگر دولت و سیاست‌گذاران اقتصادی ما با سرعت، شجاعت و آینده‌نگری وارد عمل شوند، می‌توان تهدید تاریخی تحریم‌ها را به یک نقطه عطف تاریخی تبدیل کرد.

فرصت‌ها منتظر نمی‌مانند؛
این پنجره شاید برای همیشه باز نماند.

فرهاد بیاشاد
حزب نوآوران استان تهران