«وحدت» ضرورتی اجتناب ناپذیر

✍🏻اسحاق توماج

اگرچه «هفته وحدت» به‌عنوان یک نماد در کشور سپری شد، اما حقیقت آن است که وحدت یک اصل همیشگی و حیاتی برای جامعه اسلامی است و نباید آن را تنها به ایامی خاص محدود کرد. وحدت، سرمایه‌ای عظیم، پشتوانه‌ای محکم و نعمتی الهی است که اگر درست پاسداری شود، می‌تواند هر جامعه‌ای را در برابر چالش‌ها و تهدیدها مقاوم سازد.
خدای متعال در قرآن کریم به‌روشنی اهمیت وحدت و پرهیز از تفرقه را یادآوری کرده و فرموده است:
«واعتصموا بحبل الله جمیعا ولا تفرقوا» (آل‌عمران 103)
«و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید و پراکنده نشوید.»
این آیه شریفه بیانگر آن است که مؤمنان باید همگی در زیر پرچم توحید و ایمان به خداوند، یکدل و متحد باشند. وحدت، نه تنها یک توصیه اخلاقی، بلکه یک فرمان الهی است که غفلت از آن، جامعه اسلامی را به سمت تفرقه و ضعف می‌کشاند.
البته باید تأکید کرد که وحدت به معنای چشم‌پوشی از باورها و کنار گذاشتن عقاید مذهبی یا فکری نیست. هر مذهب و گروه می‌تواند بر اصول و ارزش‌های خود پایبند باشد. اما وحدت واقعی در این است که با وجود تفاوت‌ها، حرمت یکدیگر نگاه داشته شود، به مقدسات دیگران بی‌احترامی نشود و بر مشترکات تکیه گردد.
از نگاه قرآن، جامعه‌ای که اهل ایمان باشند، برادر یکدیگرند:
«إنما المؤمنون إخوة» (حجرات 10)
«مؤمنان برادر یکدیگرند.»
این برادری ایمانی اقتضا می‌کند که مسلمانان نه تنها به نزاع و دشمنی نپردازند، بلکه همواره در اندیشه یاری رساندن، همدلی و همزیستی باشند. اگر این اصل فراموش شود، دشمنان اسلام از شکاف‌ها بهره‌برداری کرده و با دامن زدن به اختلافات، امت اسلامی را تضعیف می‌کنند.
پس در حقیقت نباید «وحدت» را محدود به ایامی خاص دانست. بلکه وحدت، یک مسئولیت دائمی و یک نیاز حیاتی است که آینده روشن امت اسلامی و عزت و اقتدار مسلمانان در گرو آن است. همان‌طور که خداوند در قرآن می‌فرماید:
«ولا تنازعوا فتفشلوا وتذهب ریحکم» (انفال 46)
«با یکدیگر نزاع مکنید که سست شوید و قدرت شما از میان برود.»
بنابراین، وحدت نه تنها یک شعار، بلکه یک راهبرد اساسی برای بقا، عزت و پیشرفت جامعه اسلامی است. مسلمانان اگر دست در دست یکدیگر دهند و بر مشترکات فراوانی که دارند تأکید کنند، می‌توانند در برابر هر تهدیدی استوار بمانند و مسیر تعالی را با قدرت بپیمایند.